Bo dawno nie pisałam. Poza tym poprzedni wpis był stary jak świat, nieaktualny, więc pod wpływem natchnienia postanowiłam zamieścić nowy. Częściowo może też dlatego, że jak nigdy nie reklamowałam mojego profilu na DA (rzadko go uaktualniam, więc nie ma po co), tak teraz link do niego widnieje pod profilem na pewnym forum. I jak tu nowym gościom (a będą w ogóle tacy? XD) pokazać taki zakurzony wpis?
Co do rysunków - mam parę zaczętych, ale zero chęci do ich skończenia. Ponadto w większości są to linearty wykonane przez kogoś innego, które muszę jeszcze pokolorować, a raczej skończyć kolorować, bo część już zaczęłam. Zapewne zabiorę się za to gdzieś koło lipca. Zapewne. Bądźmy dobrej myśli... Że na przykład nie pochłonie mnie bezpowrotnie oglądanie, czytanie książek i nicnierobienie.

Jako że zostałam otagowana (przez ) to przydałoby się coś napisać...
A nawet trzeba, ostatni wpis był...no cóż, można powiedzieć, że nie był on niedawno. Kłania się praca i kompletny brak czasu. I jeszcze parę spraw na głowie. I jeszcze trochę...


To jest wojna tagowania. Wyzywam 3 osoby, one wyzywają nastęne 3. Każda wyzwana osoba pisze 3 nawyki, 2 fakty i jedną rzecz, której nie lubi (wszystko o sobie). I to by było na tyle.

Nawyki:
1. Wieczorem zawsze najpierw zasłaniam zasłony a dopiero potem zapalam światło.
2. Wyłączam budzik w komórce zanim sie obudzę... Jest to nawyk zanotowany tylko drogą indukcji. Bardo kłopotliwy nawyk...
3. WSZYSTKO co zapiszę, gdziekolwiek by to nie było, zachowuję. dlatego obok komputera rośnie mi stos karteluszków. I bardzo trudno mi to wyrzucić.

Fakty:
1. W pokoju mam wszystko oprócz miejsca i porządku.
2. Często popadam w skrajności, moje poglądy wręcz same z sobą się kłócą. Przez co też mam czasami kłopot z wytłumaczeniem o co mi chodzi, lub co o danej rzeczy myślę.

Nie lubię:
Krzyku.



Taguję: :

Znalazłam! Już wczoraj, czy przedwczoraj.
A mianowicie znalazłam drugiego kotka. A jak go znalazłam to uruchomiły się moje uśione trybiki w mozgu. Przypomniałam sobie dlaczego kotek jest tak sfatygowany - bo niecały rok temu wisiał na lodowce u dziadkow...zaraz...a czy na tej lodowce nie wisiało więcej moich rysunkow? A wisiało. To gdzie one są? Hmm....*myśli,myśli,myśli*...
....i wymyśliłam! a raczej przypomniałam sobie, że zapakowałam je pod wszystkie notatniki, zeszyty i Silva Rerum w innej szufladzie. Zaglądam, patrzę...a i owszem...są. Ale dlaczego tylko dwa?
I wtedy przypomniałam sobie bardzo nieprzyjemną rzecz. Jak ja nienawidzę jak ktoś BEZ MOJEGO PYTANIA zabiera/pozbywa się/oddaje komuś coś co należy do mnie, tak, że ja już tego nigdy nie zobaczę. Bo to było tak:

Przenoszenie lodowki od dziadkow do rodzicow (i do mnie tym samym). Lodowka przetransportowana. Oglądam ją:
- Ale tu nie ma paru moich rysunkow, gdzie one są?
Kochany rodzic odpowiada:
- A..jakiemuś panu, co nam pomagał przenieść lodowkę się spodobały i sobie zabrał.
...
...
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10
...
...
10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1
...
...
AAAARRRRRRGGGGHHHHHH dajcie mi jakąś siekierą bo mam ochotę kogoś zamordować!!!

Jeszcze teraz dostaję białej gorączki. Nie to, żebym była jakaś mściwa, albo nie chciała się dzielić dobrami. Ale jak można zrobić coś takiego? Bez pytania? Człowiek, ktorego nie znam i ktory mnie nie zna? A ja się bardzo przywiązuję do rzeczy materialnych, do tej pory wypominam mamie jak bez mojej wiedzy wyrzuciła moj sweter, a niedawno oddała jedną z moich książek, też oczywiście bez pytania. I to były trzy sytuacje w moim życiu gdy zrobiłam moim rodzicom piekło na ziemi...Bo to jest chyba jedyna sytuacja zdolna wyprowadzić mnie z rownowagi.

No..już mi lepiej
A te dwa rysunki, ktore ocalały z nieznanego pogromu, też umieściłam.

Już wygrzebałam chyba wszystkie stare rysunki z czeluści szuflad i półek...
Jak nic więcej nie znajdę to nastęne rysunki będą dopiero w lipcu
Ale wtedy to już będą nowe rysunki
Dziś znów od rana się lenię w przerwach czytając Nad Niemnem. Dalej. Ale już drugi tom Co nie zmienia faktu, że przeczytane już powinnam mieć to od dawna a prace na wykończeniu. I czytam, robiąc jednocześnie streszczenie "Wielki Świat Capowic" Jana Lama (nie, to nie dalajlama...).
...mogłam wczoraj journal uaktualnić...bo wczoraj jeszcze chciało mi sie pisać a dzisiaj już nie...

Dzień udało mi sie przejść bez bycia pytaną i całe szczęście bo przez cały weekend nic się nie uczyłam. Przeczytałam 10 stron wstepu do "Nad Niemnem". A powinnam przeczytać ze trzy tomiszcze czegoś z pozytywizmu, nauczyć się deklinacji prasłowiańskich, ramowego planu nauczania, czy co to było i jeszcze pewnie coś by się znalazło, ale nie chce mi się myśleć.
Nowy rysunek. Stary oczywiście (mantra jakaś chyba...)
Może kiedyś umieszczę coś w literaturze. Musiałabym tylko porawić te moje gimnazjalno-licealne wypociny. Jak już, to na wakacje.
Heh...jak ja zacznę pisać to nie mogę skończyć, nawet jeśli szanse, że ktoś to przeczyta są tak marne, że szkoda eksploatowac klawiaturę. No cóż, robię to chyba dla własnej satysfakcji. No,...jak człowiek może być usatysfakcjonaowany zrobieniem czegos tak bezcelowego...aż dziw bierze. Później będę się z tego śmiała...
Wszystko byle by tylko się nie uczyć....